www.pompy.kartuzy.pl

Czasem bywały to dobra doczesne. Piękne krawaty, zapalniczki, długopisy, a nawet spinki wyjmowane przez ofiarodawców z własnych mankietów. Raz były to dolary, zarobione wprawdzie uczciwie, ale na ogół nieosiągalne. Chodziło tu o tantiemy za przedruki moich felietonów w prasie polonijnej. Spotkana za kulisami Fashion Industries w Nowym Jorku podczas naszego koncertu "wydawczyni" pewnego dziennika obiecała mi wpłacić za chwilę jakąś okrągłą sumkę z tytułu tych przedruków. Był to fakt niecodzienny, więc łatwo pojąć moje wzruszenie, i nikt się nie zdziwi, że wodziłem niespokojnym spojrzeniem za wielkoduszną dłużniczką, bojąc się, że zniknie mi w tłumie. Oczywiście do tego nie doszło, pieniądze otrzymałem, ale naraziłem się chyba licznym miłym ludziom, którzy przyszli za kulisy przywitać się ze mną. Oni do mnie z gratulacjami i dobrym słowem, a ja wyciągam szyję, patrzę gdzieś w przestrzeń, jakbym czegoś szukał, odpowiadam im ni to, ni owo. Przekonany jestem, że zachowanie moje wywołało co najmniej zdziwienie, jeśli nie zgorszenie, a może tylko współczucie. Niejeden mógł sobie pomyśleć: "Ten Wiech jakoś zgłupiał w Nowym Jorku." Nie wiedzieli, że to nie największe miasto Stanów Zjednoczonych tak mnie oszołomiło, po prostu nie chciałem stracić z oczu złotodajnego granatowego kapelusika przyozdobionego dżetami. Bo muszę tu podkreślić, że choć byłem, jak to stwierdzały artykuły powitalne, jednym z najczęściej przedrukowywanych w tutejszej prasie autorów, o tak przyziemnej sprawie, jak honoraria nie było mowy. Gest więc pani-wydawcy stanowił niezwykły wprost wyjątek. Inna rzecz, że podobno polska prasa w Ameryce robi bokami, walcząc z potężną konkurencją pism amerykańskich. Miłą więc mi była świadomość, że biorę w tej walce pośredni udział, aczkolwiek na warunkach honorowych. Koledzy z tej prasy starali mi się to jakoś wynagrodzić zapraszając na liczne bankiety. Jeden specjalnie utkwił mi w pamięci. Odbył się w znanej polskiej, dziś już zdaje się nie istniejącej, restauracji Lenarda w Chicago. Nastrój był szczerze serdeczny, jedzenie bardzo dobre, przednie trunki. Tak, że właściwie stwierdzam z przyjemnością, że wiele felietonów odjadłem, a zwłaszcza odpiłem, podczas tego uroczego lunchu u Kazika Lenarda. Pozwalam sobie na taką poufałość względem popularnego restauratora, nie dlatego żebym z nim wypił bruderszaft, nie, nie doszło jakoś do tego. Po prostu istnieje wśród Polonii zwyczaj mówienia sobie po imieniu i to w zdrobniałym kształcie. Restauracja tu wspomniana nawet w ogłoszeniach posługuje się taką oto familiarną formą: Jeśli będziesz w Chicago, nie zapomnij powiedzieć hallo Kazikowi Lenardowi - śniadania, obiady, kolacje. Pan Jan Wojewódka, ceniony impresario, który tyle już zespołów krajowych zademonstrował na drugiej półkuli, któremu i ja zawdzięczam swoją podróż do Kanady i Stanów, mimo skończonych już dość dawno dwudziestu jeden lat nazywany jest powszechnie Jasiem Wojewódka. Używa się w stosunku do niego tej nomenklatury nawet w artykułach prasowych. Na przykład zapowiedź moich występów w Ameryce wyglądała w jednym z tamtejszych dzienników jak następuje. Tytuł był: Wiech w Ameryce, a pod tym widniało zdjęcie sympatycznego blondyna w średnim wieku i opowieść o tym, jak to "Jaś Wojewódka przysiadł fałdów" i zdobył jakieś wyższe wykształcenie muzyczne, pozwalające na prowadzenie wykładów z tej trudnej dziedziny. W ostatnim akapicie było też o tych występach. Ale wracając do bankietów pozwalały one ocenić w pełni gościnność naszej Polonii w stosunku do przybyszów ze starego kraju. Każdy koncert nasz kończył się regularnie takim serdecznym długotrwałym przyjęciem. Najpóźniej o dziewiątej rano wyjeżdżało się już w dalszą, przeważnie kilkusetmilową, drogę do następnego miejsca występów, gdzie się zazwyczaj przyjeżdżało bezpośrednio przed rozpoczęciem imprezy. A bywały jeszcze przyjęcia dodatkowe w prywatnych domach, nieraz ciągnące się do bladego świtu. Dostarczały one okazji do poznania z bliska trybu życia gościnnych, serdecznych gospodarzy. Ze zdziwieniem na przykład dowiedziałem się w pewnym miłym, eleganckim podmiejskim domku, że jego właściciele muszą niestety przeprosić drogich gości, ale jest czwarta rano, a pan domu zaczyna pracę w fabryce konserw o piątej, pani zaś o tej samej porze udaje się, własnym oczywiście samochodem, do miasta, gdzie ma dwa sklepy... do sprzątania. Naturalnie nie powiedzieli tego sami, podszepnął to nam ktoś z ich bliskich, obecnych na przyjęciu, znajomych. Nie wstydzą się tam ludzie fizycznej pracy, pracują wszyscy i to nieraz bardzo ciężko. Bywaliśmy też w domach bardzo zamożnych, a pomimo to pozbawionych służby, o jaką tu niezmiernie trudno. A jeśli jest, ma duże wymagania. Oto jedna z pań skarżyła mi się, że opuściła ją niedawno dobra służąca z błahego powodu. Poróżniła się z panem domu o to, że on tak ustawia przed domem swoje auto, iż ona przyjeżdżając do pracy nie ma absolutnie gdzie zaparkować swego. I takie też tam bywają kłopoty. Przed występami w Ameryce odwiedziłem jeszcze rodaków we Francji, Włoszech i Austrii. Wszędzie warszawska gwara była przyjmowana z rozrzewnieniem, a pienia mojego partnera w tych podróżach, Mieczysława Fogga, wywoływały powszechny entuzjazm, zadumę i niejedną wycisnęły łzę.. Miło¶ci-ameby, które musz± obwin±ć się dookoła ukochania i trwaj± dot±d, dopóki. Malarstwo maluje symbole, poezja mówi symbole.. Wspólnego.. Szkoda, że w filmie, jaki powstał na tle Minogi, nie udało się tego odtworzyć. Miły student z Ghany, kreujący tę rolę, nie zdołał na tyle opanować polskiej mowy, żeby przedstawić nam postać prawdziwego warszawskiego Murzyna. Reżyser nie zgodził się na dubbing, czyli podłożenie innego głosu, a polszczyzny owego studenta wystarczyło może na zdobycie dyplomu inżyniera Politechniki Warszawskiej, było jej jednak za mało dla stworzenia postaci warszawskiego cwaniaka urodzonego w Afryce. W ogóle wiele rzeczy się w tym filmie nie udało. Choć muszę przyznać, że reżyser miał bardzo trudne zadanie i wyszedł z niego obronną ręką. Ale odtworzenie warszawskiego klimatu jest rzeczą niełatwą.. - To zależy, gdzie ją Monika widziała. Czy nie mogła akurat wchodzić albo wychodzić z sali konferencyjnej? - Nic z tego. Anka szła od drzwi ich pokoju i Monika widziała w lustrze, jak weszła do naszego. Nie ma wątpliwości. Wpisałam Ankę w odpowiednią rubrykę.. Pan Szymiczek sypiał w łóżku w tamtej swojej budzie na kołach. Na kanapie kładł się Kucharczyk, a Hanys z małpką wybrał sobie miejsce koło kanapy. Rozścielał na podłodze jakieś grube maty, nakrywał prześcieradłem, zwijał poduszkę, kładł się i zasypiał. Małpka zaś chrapała skulona w skrzyni obok Hanysa. Czasem wychodziła ze skrzyni i pchała się do Hanysa. Hanys pozwalał jej sypiać obok siebie. Wówczas małpka obejmowała go za szyję i dmuchała mu przez spłaszczony nosek do ucha.. Pan Szymiczek podniósł wazon, spojrzał na kwiaty i jakby na chwilę zapomniał o wszystkich obecnych. Palcami gładził płatki białych i żółtawych goździków. Rychło się jednak ocknął, postawił kwiaty na stole, uśmiechnął się nieznacznie.. Nigdy nie uległa pokusie ideowego kompromisu. Patrzyła na historię zarazem jak zawodowy badacz i jak moralista; nie szukała w niej ani praw, ani pocieszenia; znaj-dywała w niej wzory i przestrogi. Sądzę, że dwie jej książki. Panowie Leszczyńscy i Apokryf rodzinny, zaj-mują w historii naszej literatury miejsce pewniejsze niż. - Pewnie - westchnęła Marynia, zaplatając i rozplatając odruchowo swoje warkocze..